Yatak odasında kocaman duvar saati. Başucunda hayatın ondan kopmadığını hep onunla birlikte olduğunu söylüyor. Gözünü açtığında onu görmek istiyor. Kapatırken ona” iyi geceler” diyor. Yaşadığına şahitlik eden bir bekçi gibi onu gözlüyor… Bazen oyun oynuyor içinden, saatin kaç olduğunu geçiriyor ve salondan koşa koşa gidip saatin akrep ve yelkovanına bakıyor doğru bilmiş mi diye? Artık ...

The post Zamanın Bekçisi first appeared on Yuvaya Yolculuk Dergisi.

Ceketinden öylece asılmış duvara rapt edilmiş askıda duruyordu “Hişt sen! Dedi bir ses Bakındı bakındı ona mı sesleniyorlar? diye bulamadı ve öylece askıda durmaya devam etti Burası evlerine yakın köşedeki ekmek satan dükkandı … Yanında duran duvardaki beyaz bir tahtaya rakamlar yazmışlardı “Şist! sana söylüyorum” dedi ses Adam arkasına dönüp bakmak istedi kıpırdayamadı Ceket askıda, ...

The post Askıda Kimse-Siz! first appeared on Yuvaya Yolculuk Dergisi.

Parkta bir bankta oturuyorum. Kuşlar havada süzülerek parkta oyun oynayan çocukların sağına soluna konuyorlar. Çocuklar topun peşinde koşmadan önce hangi taraf kale olacak topa ilk kim vuracak onu tartışıyorlar. Çok ciddiler…Kurallar önemli. Biri topa havaya doğru bir tekme savuruyor ve oyun başlıyor Onlar topun arkasında koşma telaşındayken hayat yanlarından akıp geçiyor, sıkışan trafikten gelen korna ...

The post Var Olmanın Dayanılmaz Hafifliği first appeared on Yuvaya Yolculuk Dergisi.

Cama üfleyen ustaları seyrederken büyülenirim. Camdan tüpleri, ateşte döndüre döndüre eritip önce sıvı hale getirir cam sıvılaştıkça tüpün ucundan nefesini üfler, üflerken de ateşin üzerinde döndürerek şekil vermeye devam eder. Arada durup üflediği camın nasıl şekil aldığına bakar sonra hızla tekrar aynı işlemi yapmaya devam eder. Camla usta kendi içinde bir döngüde hasbihal eder gibidir. ...

The post Can Ustası first appeared on Yuvaya Yolculuk Dergisi.

Bir gürültünün içinde yaşıyoruz herkes ve her şey konuşuyor. Sosyal medya, TV kanalları, telefonlar… Genelde yakınan sesler duyuyoruz. Ya da olması gerekenleri sıralayan sesler… Mecburiyetleri… Belirli bir kalıbın içinde sıralanıp gelenleri… Güne gözümüzü açarken kendimize dair oluşturduğumuz bir kanaatimiz var. O güne başlarken o güne kadar getirdiğimiz kalıp ve kodlar doğrultusunda ben olmaya devam ederek ...

The post Bir’liğe açılan gönül kapıları first appeared on Yuvaya Yolculuk Dergisi.

Yazılarımı takip eden herkes sanırım onunla tanıştı… Karşı komşumuzun bahçesinde, her sokağımıza girdiğimde, her sabah ve akşam beni sevgiyle selamlayan Çam Ağacım ocak ayında benimle iletişim kurmuştu. Şöyle demişti; “Vedalaşmak zor!  Şu dallarıma konan kuşlarla, onları kovalamak için gövdeme tırmanan kediyle… Kabuğumda  yürüyen karıncalarla, üstümde  yavaş yavaş dolaşıp iziyle süsleyen sümüklü böcekle. Sarıp sarmalayan rüzgarla, ...

The post Alt tarafı bir ağaç! first appeared on Yuvaya Yolculuk Dergisi.

Küçükken insanları izlemeye bayılırdım. Herkes kendi kafasındaki seslere dalmış kendi dünyasında kaybolmuşken ,sessizce onları seyredip hikayelerini tahmin etmeye çalışırdım. O kendilerini unutmuş hallerine de içten içe üzülürdüm. Kendi dünyalarında kaybolup dışarıyı duyup göremeyişleri beni üzerdi. Oysa ki dünya bana göre masalın ta kendisiydi. Kuma yüzüstü yatıp kulağımı kuma dayar ve Toprak Ana’nın kalbinin attığını duyardım. ...

The post Dilenci ve hediyesi first appeared on Yuvaya Yolculuk Dergisi.

Her şey şöyle başladı; bir arkadaşıma telefonda, “Keşke bir şey olmamız gerekmese!” dedim ve sustum. O, çevresindeki insanları mutlu etmek için “daha” olmaktan bahsediyordu… Daha zeki, daha akıllı, daha sorumlu, daha başarılı, daha zengin…”Aslında gerçek zenginlik, kendini olduğun halinle kabul ettiğinde başlamıyor muydu ?” Bu söz ağzımdan çıktığında, hayatımda boşlukta kalan noktalara, yapabildiklerime ve yapamadıklarıma, ...

The post Kalbimdeki Gül’e first appeared on Yuvaya Yolculuk Dergisi.

Anneme ve tüm eli öpülesi öğretmenlerimize Aslında başka bir yazımı düzeltmek için bilgisayarın başına geçmiştim… Şöyle başlıyordu; Bir şarkının peşine takılıp çok uzun süredir yapmadığım bir şey yaptım, kendim için tatile çıktım. Bülent Ortaçgil’in şarkısı Bozburun beni kendi sınırlarımın dışına taşımıştı… Tam bunları yazıyordum ki kapı çaldı ve annemin öğrencileri geldi. Annem 90 yaşında bir ...

The post Gölgeler ve yansımalar first appeared on Yuvaya Yolculuk Dergisi.

Zaman zaman kendimi, güçsüz yılmış ve bezgin hissettiğimde ve ufak ufak başlayıp gittikçe şiddetini arttıran o tanıdık bildik sesi duymaya başladığımda; “Zaten ne düzgün gitti ki bu düzgün gitsin!”, “Bunlar da hep seni bulur!”, “Şu dünyanın çivisi çıkmış” gibi söylemlere, dışarıdaki arkadaş akraba korosu gönüllü olarak eşlik ettiğinde, “Sen mi düzelteceksin?”, “Böyle gelmiş böyle gider!” ...

The post Hatırla ama!!! first appeared on Yuvaya Yolculuk Dergisi.