Şu anda hepimizin bildiği “Matrix gerçek mi değil mi?” ya da “Matrix’te miyiz, değil miyiz?” kavramını açarsak; aslında herkesin bir programı vardı…
Dünya bu programı yanlış anladı. Aslında ilk Matrix programı sevgi üzerine kurulmuştu; fakat insanlık acı çekmek üzere, zıtlıklar üzerine, bu dünyada var oluşu zorluk ve güçlükle başaracağını zannetti…
Sevgi verseydi, ilk program işleyip şu an sanal olan diğer Matrix programı yaşanmayacaktı…
Program içindeki programlar, rüya içindeki rüyalar gibi her şey zıttıyla var oluşu seçti…
Gerçek olan gerçek; insanoğlu değil “İNSAN” olmak ve O’ndan yansıyarak burada var olmaktı…
Sanal Matrix’te zihnini gerçek sanan ve “zan” ile var olan insanoğlu bir sürü Matrix yaratıyor ve bu dünyalar gerçek oluyordu…
Tıpkı; “Bugünkü düşüncelerimizin yarını yaratması gibi”…
İçinde var olduğumuz “an” içindeki anları; güzel düşünceler ve sevgiyle, dünyanın olmasını istediğimiz hâlini “var” ederek yaşarsak yeni program güzel olacak…
Henüz açılmamış programlar için insanlık bilincinin yükselişi gerekmektedir…
Sevgiyle.
Sevgili Ziynet Hocam, bunu okurken zihnimin bir kenarı sustu, başka bir yerim dinlemeye geçti. Hissediyorum; burada Matrix bir film referansı olmaktan çıkmış, zihnin kendi yazdığı senaryoların aynasına dönüşmüş. Görüyorum ki asıl mesele “içinde miyiz, değil miyiz?” sorusu değil; hangi programı çalıştırdığımız. Zihnin yazdığını mutlak gerçek sanınca, zan hakikatin yerine geçiyor… ve sonra onu yaşıyoruz.
Anlıyorum; sevgiyle yazılmayan her senaryo biraz daha karmaşık, biraz daha acılı bir dünya kuruyor. “İnsan olmak” dediğin yerde durdum özellikle; insanoğlunun alışkanlıklarından çıkıp, kaynağıyla temas eden hâlinden söz ediyorsun. Yüreğime dokundu bu satırlar; bana da şunu hatırlattı: belki de mesele Matrix’ten çıkmak değil, yeni bir programı sevgiyle yazmayı hatırlamak. Kalemine sağlık, içimden akıp geçti.