Dışarıda kimse yoksa ben bunca yıldır kendime yazıp durmuşum demek ki hatta yazan çizen herkes aynını yapmış.
“Kurtarıcı rolü üstlenmeye kalkışmayın,” derken aslında kurtarılacak kimsenin olmadığını vurguladığımı şimdi fark ediyorum.
Bu bilgiyi sindiremeyenler ki hâlâ çok var onlardan, büyük bir düş kırıklığı yaşıyor olmalı şu anda.
Şu anda “ne yapmışız bunca yıl?” diyorlar mı acaba?
Yok yok, bazıları hâlâ anlamamış bence konuyu ki sakız gibi çiğnenen pek çok söylem orada burada paylaşılıyor; belli ki birileri hala birilerini kurtarma derdinde.
Pek âlâ, bir de şu soruyu sorayım; bizden başka kimse yoksa yalnız mıyız? Hayır; asıl şimdi kalabalıklaşmaya başladık, bizden parçalarla.
Bu parçaları ne kadar fazlaysa o kadar fazlayız; hepsini bir yerde toplayınca da hem biz hem tek olacağız.
Çevremizdekiler de kendimizin farklı yüzleri yani onlar da biziz aslında ve tabii O’nun kendisi.
İyi, bu durumda laf anlatacak fazladan kimse kalmıyor; bunu duyduğuma nasıl memnun oldum anlatamam.
Ben ne diyorum? Bilmem; kendi kendime konuşup duruyorum işte…
Sevgili dostum, “Bizden başka kimse yoksa yalnız mıyız?” sorusu, yalnızlığı bir eksiklikten çok bir fark ediş hâline taşıyor. Yazın, kalabalıklar içinde bile hissedilen o derin yalnızlığa sessizce dokunuyor. Çünkü insan bazen en çok, kendine temas edemediği anlarda yalnız kalıyor. Bu metin, yalnızlığı kaçılacak bir yer değil; kendinle karşılaşmanın duru bir alanı olarak açıyor. Kalemine sağlık.