Gülünç! Demek savunmamı soruyorsunuz. Oysa kararınız belli. Beni çoktan mahkûm ettiniz. Belli ki; koyduğunuz kanunlarla kaybettiğiniz adaletin size asla gerekmeyeceğini sanıyorsunuz. Bedelini ödeyeceğiniz ne büyük yanılgı!
Doğrudur. Açıkça kabul ediyorum. Ben yaptım. Tarlaları, ekinleri ben yaktım, evleri ben yaktım. Ölenler oldu, yaralananlar, sakatlananlar. Sağlam kalanlar da burada beni yargılıyorlar. Ne yazık; hâlâ çok kalabalık!
Çoğunluk da kuvvet de karşı tarafta bulunduğuna göre kendimi savunmaya çalışmayacağım. Ne de gölgelere gizlediğiniz çıplak gerçekleri anlatmaya… Biraz da matematik meselesi haklılık. Yine de size bir şey söyleyeyim: Vakti geldiğinde ilan ederken hükmünüzü; bembeyaz kesilecek yüzünüz, sesiniz titreyecek, elleriniz tutmayacak. Eser kalmayacak şu anki vakur hâlinizden. Çünkü kırarken kalemimi saracak ruhunuzu, sizin kalemlerinizin de bir gün kırılma korkusu. Neyse ki tarih yazanlarınız var. İşte onlar; kelimelerin arkasına saklayacaklar yalanları-dolanları, kahramanlar çıkaracaklar paragraflar boyu. Hem kokusu çıkmaz o satırlardan yangınların, duyulmaz yalvarışları-yakarışları kurbanların ve şakrak şarkıları canavarların. Çevrildikçe sayfalar iyice puslanacak gerçekler, -miş’li zamanlara karışacak yaşananlar. Ta ki…
Neyse…
Tüm suçlamaları kabul ediyorum. Her yeri, her şeyi ben yaktım. Herkesi… yaktım çünkü ejderha benimdi.
Not: Ejderha sahibi arttıkça yakanlar da yangınlar da arttı. Sonunda dünya yandı-bitti-kül oldu.
Yazan: Özlem Pekcan
