Dün Koç–Terazi ekseninde gerçekleşen Dolunay’ın ardından gökyüzü bugün hâlâ aynı temel soruyu taşıyor: “Ben kimim ve başkalarıyla birlikteyken kendimden ne kadarını koruyabiliyorum?”
Batı astrolojisi ve tropikal zodyak açısından 27 Eylül’de Ay Koç’ta ilerlerken Güneş Terazi’de bulunuyor. Günün gökyüzünde Ay’ın Satürn ile kavuşuma ilerlemesi, ilerleyen saatlerde Jüpiter’le üçgen açı kurması dikkat çekiyor. Mars ise Yengeç’in son derecelerinde; 28 Eylül’ün ilk saatlerinde Aslan’a geçecek. Satürn, Uranüs, Neptün ve Plüton retro hareketlerini sürdürüyor. Bu veriler, farklı hesaplama sistemlerinde küçük derece ve saat farkları gösterebilse de günün temel göksel tablosu bu çerçevede doğrulanabiliyor.
Astrolojiyi burada bir kader bildirimi olarak değil, insanın kendisine bakmasını kolaylaştıran sembolik bir dil olarak ele alıyoruz.
Dolunayın ertesi günü neden önemlidir?
Dolunaylar çoğu zaman bir şeyin “olduğu” an gibi düşünülür. Oysa belki de asıl mesele, Dolunay’dan sonra başlar.
Çünkü ışığın en güçlü olduğu anda gördüğümüz şeyle, ertesi gün onunla ne yapacağımız aynı değildir.
Dün bir duygu görünür olmuş olabilir. Bir ilişki hakkında uzun zamandır sustuğumuz bir gerçek zihnimizde belirginleşmiş olabilir. Bir insanın bize ne yaptığını, bizim o ilişkide neye dönüştüğümüzü veya kendimizden nerede vazgeçtiğimizi fark etmiş olabiliriz.
Fakat fark etmek henüz değiştirmek değildir.
İnsan bazen gerçeği gördüğü hâlde hayatına aynı şekilde devam edebilir. Çünkü görmek, beraberinde bir sorumluluk getirir. Bir şeyi gerçekten gördüğümüzde artık onu görmemiş gibi davranmak zorlaşır.
İşte bugün gökyüzünün sembolik dili biraz buraya dokunuyor.
Koç’taki Ay, “Ben” duygusunu canlı tutarken Terazi’deki Güneş, bu “ben”in karşısında her zaman bir “öteki” olduğunu hatırlatıyor. Kendimizi seçmek ile yalnızca kendimizi düşünmek arasındaki farkı anlamamız gerekiyor.
Çünkü insanın kendisi olması, dünyadaki diğer insanları yok sayması anlamına gelmez.
Tam tersine, gerçek anlamda kendimiz olduğumuzda başkalarının sınırlarını da daha iyi görmeye başlarız.
Ay Koç’ta, Satürn’le karşılaşırken
Bugünün önemli sembollerinden biri Ay’ın Koç’ta Satürn’le kavuşmasıdır. Ay duygusal ihtiyaçlarımızı, iç dünyamızı ve anlık tepkilerimizi temsil eden astrolojik bir sembol olarak ele alınırken Satürn sınır, sorumluluk, gerçeklik ve yapı ile ilişkilendirilir. Gün içinde bu iki sembolik temanın yan yana gelmesi, duyguyla sorumluluğun aynı masaya oturmasını anlatıyor.
Bu nedenle bugün kendimize şu soruyu sormak anlamlı olabilir:
“Hislerim bana ne söylüyor ve ben bu hislerimin sorumluluğunu ne kadar alıyorum?”
Çünkü duygularımızın olması bizim suçumuz değildir.
Ama duygularımızla ne yaptığımız bize aittir.
Kırılmış olmak başka birini kırma hakkı vermez.
Öfkelenmek, öfkenin yönünü düşünmeden belirleme zorunluluğu yaratmaz.
Hayal kırıklığına uğramak, bütün dünyayı suçlamayı gerektirmez.
Birinin bizi anlamamış olması, bizim kendimizi anlatma biçimimizi hiç sorgulamamamız gerektiği anlamına da gelmez.
Satürn’ün sembolik dili burada sertleşmekten çok olgunlaşmayı hatırlatır.
Duyguyu bastırmak değil.
Duygunun direksiyonuna teslim olmamak.
Kendini seçmek, kendini merkeze koymak değildir
Son yıllarda “kendini seçmek” üzerine çok şey söylendi.
Sınır koymak, kendini korumak, kendine öncelik vermek, toksik ilişkilerden uzaklaşmak, kimsenin seni kullanmasına izin vermemek…
Bütün bunların elbette bir karşılığı var.
Fakat burada ince bir çizgi bulunuyor.
Kendini seçmek başka, yalnızca kendini düşünmek başka.
Sınır koymak başka, duvar örmek başka.
Bağımsız olmak başka, kimseye ihtiyaç duymadığını iddia etmek başka.
Özgür olmak başka, yaptıklarının sonuçlarından sorumlu olmamak başka.
Bugünün Koç–Terazi ekseni tam da bu ayrımı düşünmek için güçlü bir sembolik zemin sunuyor.
Koç bize “Ben” diyebilme cesaretini hatırlatır.
Terazi ise o “Ben”in karşısında bir başkasının da bulunduğunu.
Belki yetişkinliğin en zor taraflarından biri budur: Kendimizi inkâr etmeden birlikte yaşayabilmek.
Çünkü bazı insanlar ilişkilerini sürdürebilmek için kendilerinden vazgeçer.
Bazıları ise kendilerini kaybetmemek adına karşılarındaki herkesi hayatından çıkarır.
İki uçta da aynı sorun vardır:
Kendimizle sağlıklı bir ilişki kuramamış olmak.
Bugün ilişkilerimize başka bir yerden bakabiliriz
Bir ilişkinin içinde sürekli “Ben haklıyım” demek kadar, sürekli “Ben hatalıyım” demek de insanı kendinden uzaklaştırabilir.
Bazen haklı olmak istediğimiz için konuşuruz.
Bazen anlaşılmak istediğimiz için.
Bazen karşımızdaki insanın değişmesini istediğimiz için.
Bazen de aslında tek istediğimiz, bir zamanlar olduğumuz kişi tarafından hâlâ seviliyor olduğumuzu hissetmektir.
Fakat ilişkilerin en yorucu taraflarından biri, karşı tarafın bize vermesini beklediğimiz şeyi kendimize vermeyi unutmuş olmamızdır.
- Onay.
- Değer.
- Güven.
- Şefkat.
- Saygı.
Bir insan bizi terk ettiğinde değersiz olmadığımızı anlamak için yıllar harcamamız gerekebilir.
Bir insan bizi seçmediğinde seçilmeye değer olmadığımız sonucuna varabiliriz.
Bir insan bizi anlamadığında, kendimizi anlatma hakkımızı kaybetmiş gibi hissedebiliriz.
Oysa başka birinin davranışı, bizim varlığımızın ölçü birimi değildir.
Bugün belki de ilişkilerde sormamız gereken soru şudur:
“Benden ne esirgendi?”
kadar,
“Ben kendimden ne esirgedim?”
Mars Yengeç’in son derecelerinde: Tepki vermeden önce neyi koruyoruz?
Mars bugün Yengeç’in son derecelerinde bulunuyor ve Aslan’a geçişine hazırlanıyor. Bu geçiş, astrolojik sembolizm açısından duygusal savunma biçimlerinden daha görünür, yaratıcı ve doğrudan bir ifade biçimine doğru hareketi düşündürüyor. Mars’ın Aslan’a geçişi 28 Eylül’ün ilk saatlerinde gerçekleşiyor; dolayısıyla bugün hâlâ Yengeç teması belirgin.
Yengeç’teki Mars sembolik olarak “Neyi koruyorum?” sorusunu gündeme getirebilir.
Bazen öfkemizin altında korku vardır.
Bazen sertliğimizin altında incinmişlik.
Bazen birini kontrol etme isteğimizin altında kaybetme endişesi.
Bazen “Umurumda değil” dediğimiz yerde aslında fazlasıyla umursuyoruzdur.
Bu nedenle bugün bir tepki vermeden önce birkaç saniye durmak kıymetli olabilir.
“Şu anda gerçekten neye kızıyorum?”
“Yoksa başka bir duyguyu öfkenin arkasına mı saklıyorum?”
“Karşımdaki insanı mı cezalandırmak istiyorum, yoksa kendi incinmişliğimi mi görünür kılmak istiyorum?”
Bu soruların cevabı her zaman hoşumuza gitmeyebilir.
Ama farkındalık zaten her zaman hoşumuza giden şeyleri görmek değildir.
Bazen kendimiz hakkında bilmek istemediğimiz şeyi de görebilmektir.
Venüs Akrep’te: Sevgi ile sahip olma arasındaki çizgi
Venüs bugün Akrep’te ilerliyor. Bu yerleşim astrolojik sembolizmde ilişkilerin daha yüzeysel taraflarından çok, bağlanma, güven, mahremiyet, kıskançlık, korku ve duygusal derinlik gibi temaları düşünmeye elverişli bir alan oluşturuyor.
Burada önemli bir soru var:
“Sevdiğim kişiyi gerçekten seviyor muyum, yoksa onu kaybetmemek için mi tutuyorum?”
Bu ikisi aynı şey değil.
Sevgi, karşımızdaki insanın varlığını kabul edebilir.
Sahip olma arzusu ise o varlığı kendi güvenliğimizin garantisi hâline getirmek isteyebilir.
Sevgi “Sen varsın” diyebilir.
Korku ise “Benim için burada kalmalısın” diyebilir.
İnsan ilişkilerinde belki de en zor ayrımlardan biri budur.
Çünkü bazen sevgi sandığımız şeyin içinde korku bulunur.
Ve korkuyu fark ettiğimizde sevgimizin sahte olduğunu düşünmemiz gerekmez.
Sadece sevginin içine karışmış olan korkuyu ayırmamız gerekir.
Ay’ın Jüpiter’e yaklaşması: Kendimize biraz alan açmak
Günün ilerleyen bölümünde Ay’ın Jüpiter’le uyumlu bir üçgen açı kurması, astrolojik sembolizm açısından duygusal alanı genişletme, olaylara daha büyük bir çerçeveden bakma ve yaşadığımız şeyi yalnızca tek bir anın içinden değerlendirmeme temasını destekliyor.
Bazen bir olayın içindeyken yalnızca olayın kendisini görürüz.
Bir cümle.
Bir mesaj.
Bir telefon.
Bir sessizlik.
Bir ayrılık.
Bir gecikme.
Bir bakış.
Fakat biraz uzaklaştığımızda aynı olayın hayatımızın tamamını temsil etmediğini fark ederiz.
Bugün kendimize bu mesafeyi vermek iyi gelebilir.
Her şeyi hemen çözmek zorunda değiliz.
Her soruya bugün cevap vermek zorunda değiliz.
Her ilişkinin kaderini bugün belirlemek zorunda değiliz.
Bazı şeyleri yalnızca görmek bile yeterlidir.
Çünkü bazı cevaplar, soru sorulduktan hemen sonra değil; insan sessiz kaldığında gelir.
Bugünün küçük farkındalık çalışması
Bugün kendiniz için birkaç dakikalık bir sessizlik ayırın.
Bir kâğıda üç cümle yazın:
“Şu anda gerçekten hissettiğim şey…”
“Bunu hissetmemin altında olabilecek şey…”
“Bu duyguyla kendime ve başkasına karşı daha dürüst nasıl davranabilirim?”
Son cümle özellikle önemli.
Çünkü farkındalık yalnızca içimizde yeni bilgiler biriktirmek değildir.
Davranışımıza dönüşmeyen farkındalık, zamanla yalnızca başka bir düşünce biçimine dönüşebilir.
Kendimizi anlamak kadar, anladığımız şeyi yaşamımıza taşıyabilmek de önemlidir.
Günün düşünme sorusu
Kendimi koruduğumu düşündüğüm hangi konuda aslında yalnızca incinmekten korktuğum için kendime ve başkalarına mesafe koyuyorum?
Belki bugün bu sorunun cevabını bulamayacağız.
Sorun değil.
Bazı sorular cevap vermek için değil, içimizde doğru yere dokunmak için vardır.
Son söz: Kendini duymak, dünyaya sırtını dönmek değildir
Dün Koç Dolunayı gökyüzünde güçlü bir ışık oluşturdu.
Bugün ise o ışığın altında gördüklerimizle baş başayız.
Belki bir ilişkinin içindeki kendimizi gördük.
Belki yıllardır taşıdığımız bir öfkenin altında duran kırgınlığı.
Belki “güçlü olmak” sandığımız şeyin aslında yardım istememek olduğunu.
Belki özgürlük zannettiğimiz şeyin yalnız kalma korkusu olduğunu.
Belki de ilk kez kendimize, başkalarının bizi nasıl gördüğünden bağımsız olarak bakabildik.
Gökyüzü bunların hiçbirini bizim yerimize çözmez.
Astroloji de hayatımız adına karar vermez.
Ama semboller bazen insanın kendisine sormayı unuttuğu soruyu hatırlatabilir.
Bugün belki ihtiyacımız olan şey daha güçlü olmak değildir.
Daha haklı olmak da değildir.
Daha çok konuşmak, daha çok anlatmak, daha çok açıklamak hiç değildir.
Belki yalnızca biraz durmak.
Kendi sesimizi, başkalarının sesinden ayırabilmek.
Ve kendimize şu cümleyi söyleyebilmek:
“Kendim olabilirim. Ama kendim olmak için kimseyi yok etmek zorunda değilim.”
Çünkü insanın kendine dönmesi, dünyadan uzaklaşması değildir.
Bazen tam tersine, dünyadaki yerini ilk kez gerçekten anlamaya başlamasıdır.
Ve belki bütün mesele de budur:
Kendimizi bulmak değil yalnızca…
Kendimizi bulduğumuz yerde, başkalarının da var olabileceğini unutmamak.
Instagram : Yuvaya Yolculuk Dergisi
