Ne geçmişe hükmümüz geçer. Ne de geleceğin kontrolü elimizdedir. Öyleyse tutunmayalım boş yere, geçmişin deneyimlerine ve geleceğin düşlerine. Tutunduklarımızdan ve benliğimizin esaretinden özgürleştiğimizde ancak, sarsılmaz kudretimizle yürürüz yaşam yolunda.
Geçmişin deneyimlerinden geleceğin düşlerine yürüdüğümüz bu yolculukta, hiçbir karşılaşma tesadüf değildir. Kimi ruhsal karşılaşmalar derin izler bırakır ruhumuzda ebedi dostluğuyla. Bazı karşılaşmalar ise bir rüya misali geçip gider zihnimizden usulca. Her birimiz kendi zannımızca dost oluruz birbirimize yaşam sofrasında.
Ruhlarımız ve kalplerimiz bizi birbirimize yaklaştırırken, gizli kibrimiz gölge düşürür dostluğa. Kalplerimizin saklı güzelliğini görmekten alıkoyar bizi; kibrimizi besleyen hislerimiz, düşüncelerimiz, varsayımlarımız ya da kimliklerimiz bazen. İnsan oysa kibrine her defasında yenik düşendir, kendini bilmekten uzaklaştıkça. Öyleyse samimiyetle, önce kendi hakikatiyle dost olabilmeli insan.
Aslından ayrı düşmüş ruhsal varlığımızla, nicedir savrulmuşuz farklı yollara. Tene bürünüp giyindiğimiz dünyevi rollerimizle, geziniriz düşler diyarında. Her ruh kendi hikâyesini yazar çıktığı bu ebedi yolculukta. Ve ardından o hikâyenin içinde, kaybettiği kendini arar.
Kendi yaşam hikâyemizde inşa ettiğimiz tüm dünyevi kimliklerimize, öyle ısrarla tutunuruz ki… Kimi zaman kimliklerimizin bir parçası olarak görünür benliğimiz. Ruhsal makamımızdan baktığımızda, benliğin dahi ötesindedir asıl hakikatimiz. Özgürlüğün anahtarı ise benlik algımızın ve tüm kimliklerin esaretinden kurtulup, ruhsal bilgelikle bu yolda yürüyebilmektir.
Sonsuzluğun koynundan indiğimiz düşler diyarında, benlik algımızla inşa ettiğimiz hikâyenin adına yaşam deriz. Yaşamdaki duruşumuz, değerlerimiz ve tutumumuz ise ruhumuzun asaletini yansıtır. Bu düşler diyarının bize sunduğu ıstırapların, asaletimize gölge düşürmesine asla izin vermemeliyiz.
Ruhumuzun asaletini onurlandıran her ruhsal karşılaşma elbette değerlidir. Kalben uyumu yakaladığımızda oturabiliriz ancak dostluk sofrasına. Zırhlarımızı kuşanmadan ve kibre kapılmadan, kalplerimizi cömertçe birbirimize açabildiğimizde ise korunur dostluğun değeri.
Bizi sınırlayan benlik algımızın ötesine geçip, tüm tutunduğumuz kimliklerden özgürleşebilir miyiz peki? Bedenimizle, düşüncelerimizle, hislerimizle ve dünyevi rollerimizle ne de kolay özdeşleşiriz öyle değil mi? Oysa ki insan tüm bu özdeşleştiklerinin ötesinde, özde aynı kaynağın farklı çehrelerinden ibarettir. Kendini bilmek işte bu hakikatin her an farkında olabilmektir. Kendini bilen insan, her karşılaşma da kendinde olanı görebilendir.
Ruhuna ayna tutar dost bildiğin her insan. Sen o aynalarda, yine kendini görürsün. Benliğinin görünmez yüzünü yansıtır her deneyimin. Sen deneyimlerinin koynunda, hakikatini tanırsın her defasında. Gölgelerine ışık tutar, o en derin hislerin. Sen hislerinin dehlizlerinde, gölgede kalan yanlarınla yüzleşirsin. Kulaklarının şahitlik ettiği her söz, sana hakikatini fısıldar oysa ki… Sen dostluk sofrasında süslü sözler eşliğinde, yine hakkın olanı nasiplenirsin. Unutma ki; karşında oturan ve dost sandığın her ruh, sana seni yansıtır yaşam sofrasında.
Kendini bulmak için çıktığın bu yolculuk, her defasında farklı hikâyeler yazdığın bir düş değil midir zaten. Sen düşlerine inip, deneyimlerinle kendini yeni yeniden inşa edersin. Benliğinin gölgesinde seni “Sen” yapan deneyimlerinin önünde saygıyla eğilebilir misin? Ve tüm ıstıraplarını şefkatle kucaklayabilir misin? Israrla tutunduklarından azat olup, özvarlığınla buluşabilir misin?
O vakit tüm yanılsamalarının ötesine geçip, farkındalıkla gözlemle yaşamın mizansenlerini. Bu düşler diyarında tutunmadan deneyimlerine, rollerine ya da dostluklarına… Ruhsal varlığının kazanımlarıyla cesaretle yürü yine kendi yolunda.
“Ruhunu Dinle, İyi Yaşa ve Sağlıklı Ol” isimli Spotify Podcast Kanalımı Takip Edebilirsin
Instagram : Şenay Zuhur
