Orman yürüyüşü modern dünyanın bize sunduğu bir “wellness trendi” değil. İnsanlığın unutup hatırlamak zorunda kaldığı en eski şifa biçimlerinden biri. Kadim toplumlarda orman; kaçılan değil, danışılan bir alandı. Sorularla girilir, cevaplarla çıkılırdı.
Bugün hâlâ aynısı oluyor, sadece soruyu sormayı unuttuk. Mitoloji ne söylüyor peki ?
Türk mitolojisinde ağaç, gökle yer arasındaki eksendir. Kökleri yeraltını, dalları göğü tutar. İnsan bu ikisinin arasında yürürken dengeye çağrılır. Keltler ormanı bilgelik meclisi sayardı. Druidler karar vermeden önce ormanda yürürdü çünkü bilirlerdi:
İnsan zihni sustuğunda, doğanın zekâsı konuşur.
Yunan mitlerinde ağaçlara bağlı ruhlar -dryadlar- vardır.
Bir ağaca zarar vermek, yalnızca bedene değil bilince zarar vermektir.
Mitler semboliktir ama semboller rastgele seçilmez. Hepsi bir gerçeği işaret eder:
Orman canlıdır. Nefestir. Bilim bugün ne söylüyor? Bilim, mitolojinin sezdiğini ölçmeye başladı. Ağaçların salgıladığı fitonsit adlı uçucu bileşikler;
– Bağışıklık sistemini güçlendiriyor
– Stres hormonlarını düşürüyor
– Sinir sistemini sakinleştiriyor
Japonya’da yapılan Shinrin-yoku (orman banyosu) çalışmaları gösteriyor ki:
20–30 dakikalık bir orman yürüyüşü bile, insan bedeninde ölçülebilir bir iyileşme başlatıyor.
Toprakla temas -yani yavaş yürüyüş, durmak, dokunmak- sinir sistemini “tehlike yok” moduna alıyor. Bilim buna parasempatik aktivasyon diyor.
Bense ;“Beden, güvende olduğunu hatırlıyor. Ruhun nefes alıyor ”diyebilirim
Neden ormanda yürüyorum? Uyumlanmak için… Hangi bitki dikkatimi çekiyorsa, o gün ihtiyacı m olan o diyorum… Ayağım sürekli takılıyorsa, zihnim ilerde, Sessizlik derinleşiyorsa, alan açılmıştır diyebiliyorum…
Ormanda yürümek, almak değil; dinlemek eylemidir.
Ve orman yalnızca şifa vermez, aynı zamanda sorumluluk yükler:
Yavaşla. Saygı duy. Hatırla…
Modern insan ormana “kaçış” diyor.
Oysa orman, eve dönüşün ta kendisi.
Ormanda yürümek, doğanın içinde olmak değil; doğanın bir parçası olduğunu yeniden hatırlamaktır. Ormanın nefesini hissedin…
