Kendini aradığın bu yolculukta “Ben kimim?” diye sorduğunda, hangi sözcükler dökülür dilinden? Seni bugünlere taşıyan geçmiş deneyimlerin ve üstlendiğin yaşam rollerin mi? Yoksa başarıların, kırgınlıkların ya da en derin korkuların mı? Kendini anlatırken seçtiğin her sözcük, zamanla sınırlı bir çerçeve çizer varlığına. Sen, yaşam sahnesini bu çerçevenin içinden seyredersin. Neyi mümkün gördüğün… Neye cesaret ettiğin… Hangi yollardan yürüyüp, sonra nasıl geri döndüğün… Tüm bunlar belki de kendin hakkında inandığın hikâyeyle şekillenir.
Bu hikâyeyi bir anlığına sessizce dinlemeye seni davet etsem… Değiştirmeye çalışmadan, hikâyenin nasıl oluştuğunu farkındalıkla gözlemlesen… Belki de hikâyenin içinde, henüz sözcüklere sığmamış bir genişlik hissedersin. Kendine yeniden bakabileceğin bir alan açılır gözlerinin önünde. Kendinden kendine yolculuğunda özgürleşmeye giden yol, “Ben böyleyim” dediğin yerde durup “Kendimi başka türlü de görebilir miyim?” diye sormakla başlar.
Deneyimlerine kapılmadan gözlemle yaşam sahnesini. Tüm sana yaşattıklarına rağmen, tutunma deneyimlerine. Her tonuyla hislerinin mevcudiyetini kabullen, fakat kaybolma asla hisler diyarında. Zihninden akan düşüncelerini farkındalıkla gözlemle ve aydınlık düşüncelerinin enginliğinde yeşersin en güzel düşlerin. Deneyimlerin, hislerin ya da düşüncelerinle sınırlanmasın öz benliğin.
Yarattığın benlik algına cesaretle bakabilir misin? Zihnine ektiğin fikirlerinle özdeşleştiğinde… Ruhuna örtü olan bedeninle özdeşleştiğinde… Yaşamda üstlendiğin rollerinle özdeşleştiğinde…Bir benlik algısı inşa edersin zamanla. Tutunmadığında benlik algına, ebedi özgür olduğunu hissedersin ruhunda. Sen zihninin yanılsamalarından, her tonuyla hislerinden ve bilincinin değişen hallerinden ötesin ruhsal varlığınla.
Yaşam deneyimlerinle birlikte sahiplendiğin her ne varsa, aslında sana ait değildir. İlmek ilmek inşa ettiğin benlik algın, illüzyona çekebilir seni usulca. Sen farkındalığının aydınlığında dağıtırsın tüm illüzyonları. Sıkıca tutunduğun her ne varsa hayatta, bırakırsan her birini… Yaşamın gerçekliği serilir önüne tüm açıklığıyla. Ve sen zihninin sessizliğinde seyredersin, yaşam sahnesinde sergilenen tüm hikâyeleri.
Düşün en çok hangi fikirlerine sıkıca tutunmuşsun? Hangi duygularının, ruhunu ele geçirmesine izin vermişsin? Hangi hislerinin derinliğinde kaybolmuşsun? Nelerden kolayca vazgeçebilmişsin? Hangi korkularının esaretinde sıkışıp kalmışsın? Unutma ki! Farkında olmadığın hiçbir şeyi dönüştüremezsin. Öyleyse farkındalıkla gözlemle… Benlik algınla inşa ettiğin ve seni sınırlayan duvarların ardını…
Tutunmadan hikâyelere, ruhunun makamından izle yaşam sahnesini. Kaybolmadan deneyimler girdabında… Farkındalıkla deneyimle yaşamın sunduklarını. Susturmadan kalbinin sesini… Ruhunun derinliklerinde hisset yaşamın melodisini. Gönül gözünle bak görünenin ardına…Ve farkındalıkla dönüştür zihninde, kalbinde ve ruhunda şimdiye taşıdıklarını.
Geçmiş ve geleceğe tutunmayı bıraktığında, sarsılmaz kudretinle yürürsün sana sunulan yolda. Benlik algından özgürleştiğinde, içsel gerçekliğine uyanırsın her yeni günde.
Bu uyanış, yaşamının her anında kendini gösterir. Zihnine düşen her düşünceye boş yere inanmadığında… Her duygunun şefkatle içinden geçebildiğinde… Üstlendiğin rollerin, özvarlığına gölge vurmasına izin vermediğinde… İçsel dünyanın derinliklerine ayrı bir yol açılır. Sen açılan o yolda, yine kendinle buluşursun. Kalbinin sesine kulak verir… Zihninin yanılsamalarından özgürleşir… Atacağın her adımı daha bilinçli seçersin.
O vakit kendin hakkında kesin sandığın hikâyenin her satırını yeniden oku. “Ben hep böyleyim” dediğin yerde, değişebilme ihtimaline alan aç cesaretle. Geçmiş deneyimlerinin kazanımlarını hakkınca taşı ruhunda. Geleceğe dair düşlerini özgürce kucakla. Ve şimdinin huzurunda kendinle yeniden tanış… Benliğine çizdiğin sınırları kaldırdıkça, yaşamla kurduğun ilişki değişir.
Öyleyse benlik algının yarattığı illüzyonlardan özgürleşip, kendini yeniden tanımaya ve yeni bir hikâye yazmaya ne dersin?
“Ruhunu Dinle, İyi Yaşa ve Sağlıklı Ol” isimli Spotify Podcast Kanalımı Takip Edebilirsin
Özgürleşme çabası içinde kendimizi kaybedip duruyoruz, hangisi doğru bilmiyorum artık, aramak mı? vazgeçmek mi? bulduğunu sandığın şeylere tutunup hayal kırıklığı yaşamak mı? aramaktan tamamen vazgeçip olana teslim olup sorgusuz sualsiz yaşamaya devam etmek mi? o kadar çok karıştı ki dünyanın bendeki izdüşümleri açıkçası kendime dair ve yaşama dair hangisi doğru hangisi gerekli bilemiyorum… ama bildiğim bir şey var o da yazmanın şifalandırma gücü, işte o gücün güzelliğine güveniyorum her daim… kalemine emeğine sağlık…