Sevmek, kendinden vazgeçmeden bir başkasına yer açabilmek…
Geçenlerde sosyal medyada şu sözlere rastladım:
“Kalbi açık, kendi hakikatinde köklenmiş, sezgileriyle bağını koruyan bir kadın… İlişkiye yalnızca bedeniyle değil; yaratıcılığı, sevgisi ve yaşam enerjisiyle gelir.”
Bu sözler içimde bir yere dokundu. Üzerine düşündüm. Bir ilişkiye gerçekten ne getiriyoruz? Yalnızca sevgimizi mi, yoksa geçmişten taşıdıklarımızı, beklentilerimizi, korkularımızı ve henüz kendimizin bile farkında olmadığımız yanlarımızı da mı?
Ben ilişkileri, iki insanın birbirini sevmesinden çok daha fazlası olarak görüyorum. Bana göre ilişki, iki ayrı dünyanın karşılaşması. Her birimiz kendi hikâyemizle, alışkanlıklarımızla ve sevgiyi öğrenme biçimimizle geliyoruz. Sonra bir arada yaşamayı, birbirimizi anlamayı ve farklılıklarımızla yan yana durabilmeyi öğreniyoruz.
Örneğin, birlikte vakit geçirmekten hoşlanan iki insanı düşünelim. Bir süre sonra taraflardan biri her şeyi birlikte yapmak isterken diğeri kendi başına kalmaya, arkadaşlarıyla görüşmeye ya da yalnızca sessizce oturmaya ihtiyaç duyabilir. Biri bunu sevgisinin azaldığı şeklinde yorumlayabilir; diğeri ise kendini sürekli açıklamak zorunda kalmaktan yorulabilir.
Oysa belki de biri yakınlığı paylaşarak, diğeri kendine ait alanını koruyarak yaşıyordur. Burada asıl mesele hangimizin haklı olduğu değil, birbirimizin ihtiyacını duyabilecek kadar açık olup olmadığımızdır.
Bazen de çok daha küçük şeylerde kayboluyoruz. Anlattığımız bir şeyin dinlenmediğini hissettiğimizde, verdiğimiz emeğin fark edilmediğini düşündüğümüzde ya da zor bir günümüzde beklediğimiz ilgiyi göremediğimizde… Belki de tek istediğimiz, “Seni anlıyorum, yanındayım” duygusudur. Fakat bunu dile getirmek yerine susuyor, alınıyor, karşımızdakinin bizi kendiliğinden anlamasını bekliyoruz. O da sessizliğimizi başka türlü yorumluyor. Böylece küçücük bir kırgınlık, konuşulmadıkça aramızda büyüyebiliyor.
Benim için ilişkilerde en önemli meselelerden biri şu: Birbirimizi seviyor olmamız, birbirimizi her zaman doğru anlayacağımız anlamına gelmiyor. Sevmek kadar anlatmayı, dinlemeyi ve gerektiğinde yeniden birbirimize ulaşmayı da öğrenmemiz gerekiyor. Üstelik ilişkide yalnızca güzel yanlarımızla var olmuyoruz. Bazen sabırsızlığımızla, alınganlığımızla, kontrol etme isteğimizle ya da geri çekilme alışkanlığımızla da oradayız. Karşımızdaki insan bazen bize kendimizde görmekte zorlandığımız bir yönümüzü gösterebiliyor. Bu karşılaşma, kendimizi tanımak için bir fırsat olabilir. Bunun için yalnızca diğerinin davranışlarına değil, kendi tepkilerimize de dürüstçe bakabilmemiz gerekiyor.
Elbette bu, her şeyi kabullenmek ya da her kırgınlığı sineye çekmek demek değil. Anlamak, incitici davranışları normalleştirmek değildir.
Sevgi, bir tarafın sürekli alttan aldığı, diğerinin ise değişmek için çaba göstermediği bir düzeni sürdürmek zorunda bırakmamalı. Çünkü bir ilişkiyi iki kişi kurar; onu korumak, onarmak ve geliştirmek de iki kişinin sorumluluğudur.
Sosyal medyada okuduğum sözlerde kadın üzerinden anlatılan o hâli yeniden düşünüyorum: Kendi hakikatinde köklenmiş, kalbi açık bir kadın… Bence burada asıl kıymetli olan, kendinden vazgeçmeden sevebilmek. Ancak bu yalnızca kadına ait bir sorumluluk değil; her insanın kendi içinde geliştirebileceği bir tutum.
Kendinde köklenmek, hiç incinmemek ya da her zaman güçlü durmak değildir. Ne hissettiğini fark etmek, ihtiyacını ifade etmek, gerektiğinde sınır koymak ve karşındaki insanın da senden farklı bir dünyası olduğunu kabul etmektir.
Sevdiğin insana yer açarken kendi hayatını, ihtiyaçlarını ve özünü unutmamaktır. Ben güzel bir ilişkiyi, iki insanın birbirini tamamlaması olarak değil, birbirinin hayatını zenginleştirmesi olarak düşünüyorum. Birlikte gülebilmek, farklı düşünebilmek, gerektiğinde özür dileyebilmek ve bütün farklılıklarımıza rağmen birbirimizi birer insan olarak görebilmek… Belki de sevgiyi değerli kılan, hiç sorun yaşamamak değil; sorunların içinde birbirimize nasıl davrandığımızdır. Haklı çıkmak yerine anlamayı, suçlamak yerine anlatmayı seçebildiğimizde ilişkimiz de bizimle birlikte gelişiyor.
Sonuçta bir başkasına verebileceğimiz en güzel şey kusursuz bir insan olmak değil; kendini tanımaya çalışan, duygularının sorumluluğunu alan ve sevdiği insanı da kendi gerçekliğiyle görebilen biri olmak. Belki de aşkın en olgun hâli, iki insanın birbirinde kaybolması değil; birbirinin yanında kendine daha çok yaklaşabilmesidir.
Çünkü gerçek yakınlık, birinin diğerine dönüşmesi ya da kendinden eksilmesi değildir. İki insanın kendi varlığını koruyarak birbirinin dünyasına dokunabilmesi, farklılıklarıyla yan yana durabilmesi ve bu karşılaşmada birlikte zenginleşmesidir.
İki insan, kendi hayatlarının sorumluluğunu taşıyarak yan yana durabilir; birbirinin dünyasına dokunabilir, birbirinden öğrenebilir ve birlikte dönüşebilir. Çünkü sevgi, birbirimizi değiştirmek ya da birbirimizde kaybolmak değil; bu karşılaşmada hem kendimize hem de birbirimize yeni alanlar açabilmektir.
Belki de sevginin en güzel hâli budur: Birbirimizin hayatına sığmak için küçülmeden, birbirimize yer açtıkça büyümek ve birlikte dönüşebilmek.
Instagram : Gülay Şimşek
