Öyle bir devrin yolcusu olmuşuz ki… Kalabalıkların gürültüsünde kaybolmuşuz biçare. Elimizden bırakamadığımız oyuncaklarımız, oyalamış bizi sinsice. Gerçeklik ile sahte olanı ayırt edemez olmuş zihinlerimiz. Fark etmeden belki de… Bulmuşuz kendimizi, ezeli bir oyunun içinde.
Modern dünyamızın sahne ışıkları aydınlatırken etrafımızı… Her anımızı vitrine çıkarmış, alkışlarla taçlandırmak isteriz dünyevi kimliklerimizi. Duygularımızın, başarılarımızın ve hatta erdemlerimizin; kalabalıkların alkışlarıyla ölçüldüğü günümüz çağında… Dışarıdaki gürültüden uzaklaşıp, kalbimizin o dingin avlusuna sığınmak oysa ne güzeldir. Öz varlığımızın asaletiyle tam ve bütün… Sessizce akıp gitmek su misali bulanmadan, ne muhteşem bir özgürlüktür. Sessizliğin sonsuz huzuru ise, ruhumuza sunduğu vaadidir.
Tene bürünmüş ruhsal varlığımızla, bu dünya sahnesinde… İnsan olmanın erdemlerini giyinip üstümüze, sarsılmaz kudretimizle yürümek usulca… Ve dinlemek vicdanımızın sesini, öz varlığımıza sorumluluk bilinciyle. Asaletimize yakışanı sergilemek, yaşam deneyimlerimizle. Gürültülü kalabalıkların alkış seslerinden özgürleştirir benliğimizi… Çıkmışsak bilgelik yoluna, dışarıda değil içeride aramalıyız hakikatin sırlarını.
Gerçek asalet ve bilgelik; kibrin ve gururun esaretinden özgürleşerek, tevazuyla yaşama bilgini sunabilmektir. Ruhun eşsiz zarafeti; yaşamda varoluşunu onurlandırarak, dünya sahnesinde nezaketle hikâyeni sergilemektir.
Alçakgönüllülüğü erdem bilerek… Yaşam deneyimlerimizle yürürüz ancak bilgelik makamına. Ruhumuzun bilgeliğiyle yaşamdan edindiklerimiz, fener olup aydınlatırken yolumuzu… Tevazu bilinciyle, gerçek olgunluğa erişebiliriz belki… Peki gözlerimizi kamaştıran bu sahnenin arkasında kalıp, alkış beklemeyenlerden olabilir miyiz?
Egonun kibrinden azat olup
Öz varlığının asaletini taşıyabilmektir marifet
Sessizce, incitmeden dokunmak ardından hayata
Gösterişin tutsaklığından özgürleşmek farkındalıkla
Görünmeyen iyiliklerin erdemlerini giyinmek tevazuyla
Ruhun en derin tınısını duyabilmek, sessizliğin koynunda
Sadelikle varlığının mabedini, bir sır gibi sakınmak
Ve kalabalıkların alkışlarından özgürleşmek sonra
Doğanın eşsiz ahenginde aramak sonsuz huzuru
Bir nehrin akıntısında ve bir tohumun sırrında
Keşfe koyulmak ardından saklı hakikati
Sokaktaki bir canın, minnet dolu gözlerinde bulmak
Sevginin o en saf halini…
Bazen bir fincan kahvenin sıcaklığında
Bazen de kalpten kalbe sıcacık bir temasta
Verebildiği ölçüde zenginleşir ruhun kudreti
Susar alkışlar ve akar ahenkle ruhunun melodisi
Ne varsa biriktirdiğin gönül tahtında
Yanına alarak, karışırsın hiçlik deryasına
Ruhunun kazanımlarıyla
Bizler bu dünya sahnesinde düşlerimize inip, düşlediklerimizi deneyimleyenleriz. Sahnenin tüm perdeleri kapandığında, elimizde kalacak olan tek eserdir ruhun zarafetiyle yaşanmış anlar. Yaşam tuvalimize vurduğumuz fırça darbeleri misali, rengarenktir öz değerlerimiz. Kalabalıkların alkışları kesilip, sahnenin ışıkları söndüğünde… Ve o son perde, vakti gelip kapandığında. Geriye sadece gönüllerde bıraktığımız hoş hatıralar ve hayata katabildiklerimiz kalır nihayetinde.
Öyleyse samimiyetle soralım kendimize… Ruhumuzun sessiz fısıltısını, dışarıdaki kalabalıkların gürültülü alkışlarına mı feda ediyoruz? Dünya sahnesinde, hangi anlamlı hikâyelere kahramanlık ediyoruz? Sahnenin ardında, alkışlardan uzak kalabilir miyiz? Hangi değerlerimizi ruhumuzun zarafetiyle, iyiliğe ve güzelliğe dökebiliyoruz? Vakti gelip bir gün sahnenin perdeleri kapandığında, ne kalır geriye avuçlarımızda? Ve ruhumuzu hakikatin hangi sırlarıyla doyasıya besliyoruz?
SEN! Kendinden Kendine Yolculukta Olan…
Ruhunun eşsiz zarafetiyle olsun kendinden kendine yolculuğun.
“Ruhunu Dinle, İyi Yaşa ve Sağlıklı Ol” isimli Spotify Podcast Kanalımı Takip Edebilirsin
